De eerste dagen in de Democratische Republiek Congo waren voor ons beiden een grote aanpassing. Het is een zeer andere manier van leven, we hadden ons dit op voorhand niet kunnen inbeelden. Vooral de aankomst in Kinshasa was een enorme ‘shock’, eens we in Kisantu aankwamen voelden we ons al snel beter & werden we goed onthaald!

Op de derde dag in Congo konden we eindelijk starten met het uitvoeren van onze opdracht, namelijk: het lesgeven. We startten aan het ITMK, dit is een middelbare school maar specifiek voor de opleiding van verpleegkundigen en vroedkundigen. We gaven voornamelijk les aan de derde- en vierdejaars van de school. Op de eerste dag kregen we een rondleiding en maakten we kennis met de studenten en leerkrachten. Het was echt direct een warm onthaal, ze waren blij met onze komst en keken uit naar de lessen die volgden. We kregen nog een soort van planning voor de komende dagen en konden ons eindelijk voorbereiden.

De volgende dag hebben we lesgegeven over de reanimatie van de pasgeborenen en van de zwangere vrouw. We waren hier niet echt op voorbereid dat we dit ook zouden moeten geven, maar waren blij dat ze duidelijk hun noden aangaven en vonden het dan ook geen probleem dit nog erbij te nemen. We hebben toen ook beslist om hier op andere plaatsen ook info rond te geven, gezien het toch een superbelangrijk onderwerp is. Ook deze les waren de studenten super enthousiast om weer te mogen oefenen. Opnieuw kwam iedereen langs om het zelf ook eens te doen en luisterden ze heel aandachtig naar onze uitleg en aandachtspunten.

Tijdens het weekend hadden we de tijd om enkele uitstapjes te doen in Kisantu en omgeving. Zo zijn we samen met de directeur van de ITMK de botanische tuin van Kisantu gaan bezoeken. Dit was een zeer mooie en leuke ervaring, we leerden nog veel bij over de omgeving en de geschiedenis van de tuin en van Kisantu dankzij Daniel. Naast deze uitstap zijn we ook het seminarie, de kathedraal en een project van de zusters gaan bezoeken terwijl we in Kisantu waren. Het was echt fijn om al deze dingen ook te mogen bezoeken. We kregen ook uit steeds meer en verschillende hoeken veel belangstelling voor ons project. Zo gaven we ook een korte maar krachtige opfrissing over de reanimatie van de pasgeborene in het ziekenhuis zelf, ontmoetten we de Bisschop van Kisantu en konden we ook langsgaan in andere scholen. Onze tweede week stond dan ineens ook weer volgepland met lesgeven. Het gaf ons een enorme voldoening dat we ons project konden uitbreiden naar andere plaatsen en dat we overal met veel dankbaarheid werden ontvangen. We merkten dat ons werk echt van groot belang was voor de gemeenschap daar!

Op maandag werden we verwacht in de ‘zone de santé’, hier kwamen vroedvrouwen uit verschillende dispensaria samen. Ook hen gaven we de volledige uitleg over de verschillende soorten bevallingen en de reanimatie. Hier werkten we meer op basis van hun noden, gezien zij al werkervaring hebben. We merkten toch dat er ook bij hen veel vragen en onduidelijkheden waren. Zij stonden er zelf niet echt voor te springen om zelf dingen in te oefenen maar ze luisterden wel aandachtig, schreven veel op en filmden ons terwijl we alles een aantal keer voordeden.

Op dinsdag en woensdag gingen we nog lesgeven in twee andere vroedvrouwenscholen (privé en publiek), maar deze keer van hogeschool niveau. Namelijk het ISTM. Ook hier waren zowel de studenten als de docenten zeer enthousiast om bij te leren en te kunnen oefenen. Dit gaf ons echt de indruk dat wij iets konden betekenen voor hen en dat ons werk en verblijf daar enorm waardevol was. Deze twee lessen blijven ons beide het meeste bij, hier konden we ondanks de hitte ook echt genieten. De studenten wilden echt graag vroedvrouwen worden en waren super gemotiveerd. We voelden ons daarnaast ook enorm gewaardeerd en welkom, ze hadden van alles voor ons voorzien als bedanking.

Donderdag was onze laatste dag in Kisantu, we konden toen nog een operatie van Belgische orthopedisten meevolgen. s’ Avonds gingen we naar een resort om samen met de directeur van het ziekenhuis, Juvenal en enkele artsen onze laatste avond te vieren. Dit was ook echt een fijne en gezellige afsluiter! Terug in Kinshasa de dag voordat we weer naar huis moesten, werden we ook uitgenodigd door de ambassadeur van België voor het “Te Deum” op 15 november.

Nu we een aantal maanden verder zijn en terug kunnen kijken naar onze reis, kunnen we concluderen dat we gemerkt hebben dat de studenten in Kisantu zeer slim zijn en hun theorie zeer goed onder de knie hebben. Ze denken verder na bij de theorie, dit merkten we vooral bij de soort vragen die ze voor ons hadden. Maar we merkten vooral dat hun praktijkhandelingen nog wel wat oefening kon gebruiken. Het was voor hen moeilijk om de handelingen correct uit te voeren.

De kennis hebben ze echt wel, maar ze beschikken over weinig tot geen materiaal om dit allemaal in te kunnen oefenen en het materiaal dat ze wel bezitten is gedateerd, kapot of heeft geen betrekking tot de zwangerschap. Die bevallings simulator is dus echt wel iets waar ze nood aan hebben om hun kwaliteit van zorgverlening te kunnen verhogen. We hopen oprecht dat ons werk daar, samen met alle documenten en video’s een hulp zijn, dat het iets is waar ze verder mee kunnen en zullen werken. En dat wij op deze manier misschien wel kunnen bijdragen aan beter voorbereide vroedvrouwen en minder sterfte bij of kort na de bevalling.

Heel ons verblijf in Kisantu lang hebben we zo veel mooie mensen ontmoet die oprecht blij waren ons te zien, die van ons wilden bijleren, die mee wilden schrijven aan dit nieuwe verhaal. Zowel de zusters in het klooster, als alle studenten en docenten, als de artsen en vroedvrouwen leerden ons veel bij en hebben ons mee gevormd als mens en vooral als vroedvrouw. We zijn iedereen die een rol speelde in deze missie enorm dankbaar voor alle kansen en fijne momenten. We voelden ons welkom en weten dat we in de toekomst ook steeds welkom zullen zijn.

Om af te sluiten zouden we graag de UCLL willen bedanken dat we in ons laatste jaar vroedkunde de kans kregen om aan dit project te kunnen werken. Iets specifieker zouden we Ilse Dejaeger willen bedanken als gepassioneerde steunpilaar onder dit project en voor de hulp tijdens de verwezenlijking van deze fantastische reis. Natuurlijk een extra grote dank u aan de sponsor die dit voor ons allemaal mogelijk maakte. We vinden het prachtig dat er via de sponsoring voor een bevallingssimulator zo een mooi en nuttig project is uitgegroeid. Dank u wel voor alle kansen die u ons via dit project en via de reis heeft gegeven, het is voor zowel de vroedvrouwen in Congo als voor ons van onschatbare waarde!